|
In de Buffalo Grill ontstaat er een brand in de keuken. Hierdoor valt de elektriciteit uit in de 4D-cinema (maximum capaciteit 132 personen) en in El Volador (maximum 40 personen). Omdat het in de 4D-cinemazaal donker is, steekt een bezoeker een aansteker aan, maar is onvoorzichtig. Zijn kledij vat vuur en er komt rook in de zaal. Alle bezoekers uit de Buffalo Grill, de cinema en El Volador moeten worden geëvacueerd, geregistreerd, getriëerd en verzorgd. Voorbereiding: Omdat Patrick en Sophie nog nooit meegedaan hebben aan een rampoefening, kregen zij op dinsdagavond 9 juni 2009 een spoedbijscholing over rampenwerking, zodat ze toch iets wisten over rampenwerking in het algemeen. Ze kregen ook verschillende documenten doorgemaild om zo goed mogelijk geïnformeerd te zijn over hoe de rampoefening gaat verlopen en waar alles zal plaatsvinden. Zo kregen ze een draaiboek, een plannetje en de tijdstippen van aankomst. Als voorbeeldige leden hadden zij dit volledig doorgenomen vooraleer ze vertrokken. Hierna is Sophie Devos aan het woord en zij vertelt hoe zij deze rampoefening ervaarden.
In het hart van de ramp: Patrick en ik hadden al afgesproken om 14u, ook al moesten we maar om 16u in Ieper zijn, omdat we nog eens alles wilden nakijken en ook nog alles eens uitproberen, zodat we daar niet zouden afgaan als een gieter. Na veel lachen, nadenken, uitproberen, zoeken, knopjes indrukken, rondkijken en de tussenkomst van Isabelle Cnockaert onze monitor, waren we na een goed uurtje eindelijk rijp om te vertrekken richting het lokaal van Het Vlaamse Kruis afdeling Ieper. Om 15u30 waren we al op post in Ieper, zodat we zeker niet te laat waren. Je raad het nooit, maar alweer kregen wij papieren in onze handen gestoken dat we moesten doornemen. Net nu we dachten dat we al alles hadden gelezen kregen we nog 5 bladzijden erbij. En zo werd het stilaan 16u en wij zagen nog geen teken van leven van Middenkust, tot grote frustratie van mezelf. Ik moest namelijk mee met de ambulance van Middenkust, Patrick en ik werden jammer genoeg gesplits. Patrick kreeg normaal gezien 2 ambulanciers bij zich en hij moest optreden als de 100 van Poperinge. En ik moest bij Middenkust in de ambulance en wij waren de eerste ambulance van Het Vlaamse Kruis. Om 16u30 kwam er een teken van leven van afdeling Middenkust en vertrokken we met de 3 ambulances van Het Vlaamse Kruis richting café-feestzaal ‘Canada’ te Ieper. Daar werd de briefing gegeven voor alle hulpverleners die deelnamen aan de rampoefening, namelijk politie, brandweer, verplegers, mug-artsen, Het Rode Kruis, Het Vlaamse Kruis, en nog veel meer. Van de briefing zelf hebben we eerlijk gezegd niet veel begrepen, ze spraken redelijk stil, maar achter al die dingen dat we gelezen hadden mocht dat geen probleem vormen. Er was wel een ander probleem namelijk dat de ambulanciers die Patrick normaal gezien zouden moeten vertegenwoordigen waren niet aanwezig. Na nog een aantal praktische zaken, zoals radiocommunicatie, kazuifels, nog meer papieren, ... begon dan eindelijk de rampoefening. Maar zoals je al kan voorspellen liep het niet echt zoals het hoorde. De rampoefening was plots begonnen en dus werd het voor de verantwoordelijke van de rampoefening even lastig. Aangezien dat ik bij Middenkust in de ambulance moest plaatnemen en wij de eerste ambulance van Het Vlaamse Kruis waren, moesten wij al na 7 minuten vertrekken. Dus zo gingen wij richting Bellewaerde en dit normaal met voor ons een twee-tal politie auto’s, maar deze waren niet zo vlug als wij J. Werden we het domein opgestuurd van Bellewaerde, wat al een tweede probleem was want eenmaal bij de hulpverleners, mochten we ons draaien samen met de MUG-auto en richting parking rijden. Daar ging een lid van Middenkust, Sven, ons gaan aanmelden. Tegen dat ik het goed en wel doorhad dat hij ons was gaan aanmelden, kwam hij al terug met de melding dat ik gerief moest nemen en vertrekken naar het rampgebied. Dit te voet, want de ambulance samen met de chauffeur van dienst, Patrick van Middenkust, moesten achter blijven. Met veel enthousiasme vertrokken we naar het rampgebied, maar al vlug werd ik terug gestuurd achter onze schepbrancard, en toen dat ik terug kwam vertrok Sven achter de stiftneck’s. Voor de rest hadden we al het nodige gerief mee. Dan stonden wij daar te wachten aan de 4D-cinema. Toen dat een slachtoffer naar buiten kwam en dat een ambulancier van de brandweer van Wervik vroeg om hem te helpen. Dus ging ik samen met hem en een slachtoffer op een brancard, gelukkig met wieltjes eronder, richten een voorlopige pré-triage. Hier bleven we wachten tot het SIT (=Snel InterventieTeam) van het Rode Kruis de VMP (= Vooruitgeschoven Medische Post) opgericht had en dan met het slachtoffer richting VMP. Direct de gele tent binnen = U3 = niet-levensbedreigende sletsels. Eenmaal daar aangekomen, ben ik daar een beetje blijven babbelen met het slachtoffer, ik ben van mening dat dit ook wel een belangrijke taak is, want het slachtoffer was natuurlijk geschrokken en moest dit kwijt kunnen. Na de eerste zorgen dat het slachtoffer toegediend kreeg door een dokter, ging het slachtoffer richting ziekenhuis (Het Jan Ypermanziekenhuis in Ieper). Daar stopte mijn contact met het slachtoffer, want van ons, Sven en ik, werd verwacht dat wij op het rampgebied bleven tot op het einde. Dus gingen we terug richting de 4 slachtoffers bij de Buffalo Grill, daar werd duidelijk dat er een tekort was aan zuurstof en intubatiemateriaal. Een aanwezige verpleegkundige verwachte van ons dat wij een slachtoffer op een brancard droegen over minstens een afstand van 15O meter. We hebben gezegd dat dit onmogelijk was, met wat tegenpruttelen van de verpleegkundige is er dan een ambulancier met een karretje gekomen en daar hebben wij dan uiteindelijk de brancard opgelegd. En zo brachten Sven, de ambulancier en ik 2 slachtoffers naar de VMP, weliswaar niet allebei tergelijkertijd, kwestie van misverstanden te vermijden. Tegen dat dit gebeurd waren de meeste slachtoffers al in de VMP aangekomen en terug vertrokken richting ziekenhuis. Dan kregen we de taak, Sven en ik, dat we de brancard moesten gaan halen uit de ambulance en dan een slachtoffer naar het ziekenhuis brengen. Na het brancarderen van het slachtoffer, met spalken, en nog een zittend slachtoffer, vertrokken ook wij richting ziekenhuis. Eenmaal de slachtoffers afgezet, zijn wij dan terug vertrokken richting Bellewaerde voor de debriefing, die we jammer genoeg gemist hebben, maar na navraag was deze zo kort geweest dat het eigenlijk niet belangrijk bleek te zijn. Maar genoeg over mij gebabbeld, Patrick was er ook aanwezig. Hij heeft iets minder geluk gehad dan ik. Hij was zogezegd 100-ambulance dus mocht hij het rampgebied niet op. Zijn ambulanciers waren nog steeds niet aanwezig en na enige navraag van Patrick naar de ambulanciers bleek dat deze deelnamen aan de rampoefening als simulant. Patrick heeft ondertussen ook nog een aantal foto’s genomen van hoe het eraan toe ging buiten het rampgebied. En na lang aanschuiven, was het bijna zijn beurt en ging hij gaan melden dat hij nog steed geen ambulanciers had voor in de ambulance bij het slachtoffer te blijven. Toen stelde hij voor om mij terug bij hem te nemen, hij dacht dat ik constant mensen moest afvoeren, en de verantwoordelijke keurde dit goed en op dat moment ziet Patrick mij passeren in de ambulance van Middenkust. Tegen de tijd dat de verantwoordelijke met een ander voorstel afkwam waren alle slachtoffers al richting ziekenhuis en kon Patrick niets meer doen. Na de rampoefening kwamen we terug samen in een restaurant van Bellewaerde, waar de debriefing plaats vond en waar we na afloop broodjes kregen en een drankje. Dat drankje deed deugd, want ik was bijna volledig uitgedroogd omdat er totaal geen tijd was om iets te drinken. En daarna vertrokken alle leden van Het Vlaamse Kruis richting het lokaal van Ieper, waar we dan nog kort een babbeltje maakten en dan vertrokken Patrick en ik richting Waregem. En zo zat de rampoefening erop. Nabeschouwingen: Uiteindelijk was het een ramp”oefening”, met de nadruk op oefening. Dit soort oefeningen is belangrijk voor zowel ervaren als minder ervaren mensen. Het laat toe om te leren uit de fouten, de elementen die wel goed gingen te koesteren en alsdusdanig tot een verbetering van elke rampenscenario te komen. We onthouden : een ramp komt nooit aangekondigd en het is soms heel moeilijk om voor de hulpdiensten orde te creëren in de wanorde van een ramp. Maar al doende leert men en iedereen is alweer een ervaring rijker. |
Op
11 juni 2009 was er een grootschalige rampoefening in het Bellewaerde
park. Twee leden van de afdeling hebben er samen met nog twee leden van
afdeling Middenkust en één lid van afdeling Ieper, Het Vlaamse Kruis
vertegenwoordigd. De leden van afdeling Waregem waren Patrick Cnockaert
en Sophie Devos. 